opdracht

In opdracht van de gemeente Goeree-Overflakkee is een gebiedsvisie ontwikkeld. De landschappelijke kwaliteiten van de kop van het eiland staan onder druk. In het gebied is behoefte aan duidelijkheid, zodat de spanning tussen behoud en ontwikkeling wordt voorkomen. Het is belangrijk dat het dorp zijn karakter niet verliest, al moet er ook ruimte blijven voor vernieuwing.

Opdracht

In opdracht van de gemeente Zaanstad is gevraagd een Leidraad op te stellen voor het bedrijventerrein Hoogtij, gelegen in het zuidwesten van Zaanstad. Hoogtij heeft de potentie uit te groeien tot een multifunctioneel (bedrijven)terrein met bovenregionale functie en is deels al tot ontwikkeling gebracht. Voor de toekomstige ontwikkelingen en uiteindelijke beheerfase is het van belang te werken met een document dat de kwaliteit van het gebied vastlegt. De opgestelde leidraad heeft het doel te inspireren, te dienen als een handvat, als kompas, het dient niet als een instructie.

Duurzaam en flexibel

Innovatie en duurzaamheid zijn belangrijk. HoogTij is een plek waar veel ruimte is voor ontwikkeling en flexibiliteit die aandacht hebben voor het milieu. Er wordt gedacht aan de toekomst in het ontwerp van de gebouwen, het opvangen van water en het inrichten van de werkplekken en het terrein. Op HoogTij wordt flexibel ingespeeld op de ruimtevragen vanuit de markt, zoals kavelgroottes en programma’s. ‘Kracht van het grote gebaar’ is in ieders belang, individuele uitingen dragen niet bij aan een samenhangend beeldmerk dat de representativiteit van de individuele ondernemer op Hoogtij ondersteunt. Om kwaliteit en flexibiliteit op Hoogtij te garanderen zijn er 10 principes omschreven, deze voorkomen grote variëteit en zorgen voor een gedeeld beeldmerk.

Ruimtelijke principes

Voor alle bedrijven die grenzen aan de groene, blauwe, grijze cascolijnen geldt dat de gezamenlijke uitstraling overheerst boven de uitstraling van het individuele gebouw. Monolithische volumes van gelijkwaardige grootte, strakke, samenhangende reclamevoering, materialisering en kleurgebruik zijn aspecten die voor bebouwing gelden. Het uit het zicht brengen van parkeervoorzieningen en doorgaande rooilijnen zijn stedenbouwkundige aspecten die van belang zijn. Zo hebben de glazen puien aan de representatieve zijdes enkel de functie om te tonen wat er in de hal gebeurt, worden alle deelgebouwen in een volume verwerkt, kavels zijn optimaal benut en loze ruimten zijn voorkomen en is het buitenruimteplan een onderdeel van de bouwaanvraag.

opdracht

Het terrein van dit voormalige legerkamp uit de Tweede Wereldoorlog heeft een unieke landschappelijke ligging op de hoger gelegen rug gevormd door de Gilze-Rijenbreuk. De locatie biedt volop kansen om landschappelijk en ecologisch verbonden te worden met de omgeving. Tegelijk biedt het terrein nu al ruim twintig jaar opvang aan asielzoekers. Meer licht en lucht en herkenbaarheid voor de bewoners is een belangrijke opgave. Een prettige en veilige leef- en werkomgeving voor zowel de asielzoekers als de medewerkers van het COA en de ketenpartners vormt belangrijke pijler. Overkoepelend is het thema tussenruimte, als duiding voor de plek die het AZC biedt aan mensen die zich tussen thuis en ontheemd bevinden, tussen eigen en vreemde culturen, tussen gemeenschap en isolatie.

heldere structuur

Allereerst stellen wij voor om een verbetering van de infrastructuur te realiseren door de nadruk te leggen op de verbindende functie van de hoofdas Prinsenbosch. Overzichtelijkheid en leesbaarheid bereiken wij door bij elke ontsluiting herkenbare bewegwijzering te plaatsen.

opdracht

Het Hoogheemraadschap heeft, als hoeder voor de veiligheid van de dijken, nieuwe dijkveiligheidsnormen vastgesteld. Vanuit die normen zouden het merendeel van de bomen op de Westdijk langs het kanaal Alkmaar Kolhorn gekapt moeten worden. Dat dit grote consequenties heeft voor de beleving en beeld van de dijk en de omgeving werd duidelijk tijdens een dijkenlab, georganiseerd door de Cultuurcompagnie in 2016. Tijdens dit dijkenlab, waar Marlies van Diest als gespreksleider was aangesteld, werd duidelijk dat compenserende maatregelen gewenst zijn.

opdracht

Maak van het ziekenhuisterrein van GGZ InGeest een landelijk terrein waarin functies als zorg, wonen en werken elkaar liefst versterken, maar in elk geval niet bijten.” Zo was de opdracht aan Studio Hartzema en Marlies van Diest. Daarbij ligt de focus op een samenhangend en landschappelijk terrein met diverse functies, waarbij het zwaartepunt ligt bij woningbouw.

beeldkwaliteit

In nauwe samenspraak met de gemeentelijke diensten is een beeldkwaliteitplan opgesteld aan de hand waarvan in een later stadium de verschillende bouwplannen kunnen worden getoetst. Ruimte houden voor inventiviteit en ontwerpkracht in de vervolgfase is daar het leidmotief. Meer informatie: www.parkvogelenzang.nl

Marlies van Diest is samen met Henk Hartzema aangesteld als supervisoren om de geselecteerde partij te begeleiden in het ontwikkelen van een kwalitatief hoogwaardig plan.

opdracht

Vervaardig een concreet herinrichtingsplan voor het terrein rond de nieuwbouw, inclusief de kantoortuin. Dit op basis van de eerder opgestelde landschapsvisie. (zie landschapsvisie zuidersluisterrein). Naast kadeactiviteiten voor de boten van RWS, moesten parkeerterrein en routing naar sluis en gebouw worden verduidelijkt.

kadesfeer

Het eiland is ontstaan door het graven van de sluis terzijde van de oude Vaartse Rijn. In het ontwerp is de sluis als eigen plek gemarkeerd door de aanwezige lindebomen als begeleiding door te zetten. Op het terrein worden de oude klinkers in diverse formaten op logische wijze hergebruikt.  Ter plaatse van de kadeactiviteiten markeren de stelconplaten het functionele gebruik.

opdracht

De Beemster staat op de wereld-erfgoedlijst van de Unesco. De gemeente neemt die kernwaarde serieus en wil haar ruimtelijk beleid er op afstemmen. Opdracht: de bijzondere kwaliteiten van het gebied verwerken in een breed gedragen en herkenbare nota ruimtelijke kwaliteit.

het erf als kernwaarde

Vanuit de kwaliteit van het landschap is het een logische stap om de welstandsregimes van buiten naar binnen op te bouwen. De randen van de dorpen krijgen een zwaarder welstandsregime dan de binnengebieden. Ten slotte zijn die het meest zichtbaar. En veel aandacht gaat uit naar het buitengebied. Daarbij zijn de inrichting van de erven met toegangspoorten, bomenlanen zichtassen en kavelsloten net zo, of misschien wel belangrijker dan de architectonische uitwerking van de bouwvolumes.

opdracht

De gemeente Texel heeft een zeer hoge ambitie voor de toekomst van Texel. Projecten als Planet Texel en de Texcel principles verwoorden die ambitie. In navolging hierop wil de gemeente ook haar erfgoedbeleid herzien. In plaats van enkel behoud van objecten en gebouwen moet het erfgoedbeleid gebiedsgericht en integraal worden opgepakt om zo de Texelse identiteit volop tot uitdrukking te laten komen. Het gaat dus niet alleen om monumenten (hoofdzakelijk gebouwen) maar ook om archeologie, cultuurlandschap, objecten, verhalen en gebruiken.

opdracht

‘Is een beeldkwaliteitplan een bruikbaar instrument voor het waarborgen van de ruimtelijke kwaliteit van het buitengebied?’ Deze vraag van Stichting Welstandszorg Noord-Holland vormde de basis voor een studie naar de manier waarop veranderingen in het landschap  optimaal gestuurd kunnen worden.

De studie benoemt in de eerste plaats de veranderingen die in het landschap plaatsvinden. Schaalvergroting en schaalverkleining, intensivering door de recreatieve druk en tegelijkertijd extensivering vanuit ecologische overwegingen. Veranderingen die tegelijkertijd plaatsvinden. Met de nieuwe Wet Ruimtelijke Ordening en de daarmee terugtredende provinciale overheid ontstaat er een leemte in de ruimtelijke sturing op regionale schaal. 

toetsing

De hiervoor genoemde indeling geeft ook een motivering voor de samenstelling van (welstands)commissies die zowel ‘groene’ als bouwkundige ontwikkelingen moeten toetsen. Voor de open hoog-dynamische landschappen zijn op structuur gerichte stedenbouwkundigen en landschapsarchitecten de aangewezen regisseurs. Architecten en cultuurhistorici zijn meer gericht op details en daarom de geschikte regisseurs voor laag-dynamische, besloten landschappen.